صفحه که باز شد

عنوان چیز دیگری بود،

سوژه چیزی دیگر، متن حرفی دیگر

اما حالا

عنوان عوض شد

نه سوژهای هست، نه حرف جدیدی!

همان حکایت همیشگی است،

سکوت محض

وقتی که من

آرام و خسته

در انتظار پایان نشستهام!

چند روزه

حوصله خودمم ندارم

نه سرکار

نه بیکاری

نه خودم

نه همسرم

نه بچههای اتحادیه

هیچکس

هیچجا

هیچ وقت!

چی می تونه حال دل آدمو خوب کنه؟

درین سرای بی کسی، کسی به در نمی زندبه دشتِ پُرملال ما پرنده پَر نمی زندیکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کُندکسی به کوچه سارِ شب درِ سحر نمی زندنشسته ام در انتظارِ این غبارِ بی سواردریغ کز شبی چنین سپیده س

دیشب

یکم حرف زدم

لا به لای حرفاش

یهدفعه گفت نکنه افسردهای!

محمدی گفت و گذشت

من ولی نگذشتم

صبر کردم

و فکر میکنم

به یک افسردگی!

یک سال دیگه

از این عمر گرانمایه گذشت

در این مدت آشنایی

ما رو به چی شناختید؟

توصیهای؟ حرفی؟ نکتهای؟

پ.ن!: گذاشتم استوری؛

اینجا هم گذاشتم شاید کسی خواست حرفی بزند.

خیلی زودوارد فضای رسانه شدمآن زمان که اصلا فضابه شکل امروزی رسانهای نبود!دوران راهنمایی،خیلی ابتدایی و کودکانه و اتفاقیقدم به عرصه خبر گذاشتمگرچه از همان هنگامتا اکنون که پس از وقفهای،در مجموعهای

درسته که هیچ وقتنگاه مثبتی به سیستم گلستان نداشتمولی هیچ وقت هم فکر نمی کردم تا این میزانحالم از نگاه کردن به سیستم گلستانم بهم بخوره! :)بله، این خوده منم! یه دانشجوکه هنوزم دانشجوست!از قدیم گفتن نخند

مشکل اینه که دیر عادت میکنم

مقابل تغییر هم همیشه موضع دارم!

کم حوصلهگی و تنبلی هم چاشنی شده

تا شرایط اونجور که باید نباشه...

دلتنگم؛

شرایط سالهای گذشته آنچنان که هم خوب نبود

نمی دونم چرا دلم برای آن روزها تنگ شده...

رسما دارم

خودمو جا میکنم

میدون زائرای پیاده روی!

بلکه لا به لای اونا، نگاهی هم به ما کنند...

دلم هنوز آماده نیست،

اصلا میرم بلکه حال و هوای دلم تغییر کنه.

قراره فردا برم،

بلیط گرفتم و آمادهام

اما نه باورم میشه،

نه تا برسم به نجف خیالم راحت.

دعا کنید به حال دل ما...

الانی که اکثریت قریب به اتفاقدر بستر خفته و مشعول استراحندنشسته در گیت پروازهای خارجی فرودگاه کرمانشاهدر انتظار پروازیامکه مرا به نجف برساند،برای ما کم توفیقها فرصت مغتنیمیستبلکه سالی یکبار هم که ش